De nadruk van de tentoonstelling ligt op het werk uit de periode 1963-1985. Gilardi vervaardigde in die periode aanvankelijk grote, hyperrealistische sculpturen uit polyurethaan en schuimrubber die hij Tappeti-natura (natuurtapijten) noemde. Met deze sculpturen, die interactief zijn, probeerde hij het samenspel tussen toeschouwer en kunstwerk, tussen individu en omgeving en tussen natuur en cultuur op een ander plan te brengen.

Grote bekendheid verwierf hij ook als criticus van de kunstrichting die door hemzelf ‘Micro Emotive Art’ en door Germano Celant ‘Arte Povera’ werd genoemd. In de jaren zeventig staakte hij zijn werkzaamheden als kunstenaar en reisde hij, bouwde een cultureel netwerk op, schreef theoretische analyses en hield zich bezig met politieke, culturele en sociale vraagstukken. Ook die elementen worden belicht in de tentoonstelling aan de hand van documentair materiaal en foto’s. In 1983 keerde Gilardi terug in de kunstwereld en begon aan een nieuwe serie Tappeti-natura. Zijn hoofdthema’s werden nu de nieuwe media, virtual reality en interactieve installaties. Daarnaast werkt hij aan zogenaamde Relational Art-projecten waarin hij politiek activisme en maatschappelijk gefundeerde doelstellingen combineert rondom natuur en maatschappij.

De tentoonstelling wordt gemaakt in samenwerking met Castello di Rivoli, Turijn/Rivoli.