Te Gast...
Te Gast... - Leren en Beleven Gastcolumns
Te Gast...is een gastcolumn, waarin iedere maand een bijdrage terug te vinden is van een van onze bezoekers aan het museum. Op deze manier bieden we de websitebezoeker, naast onze eigen informatie, ook de inzichten van de (mede) bezoeker en zijn museumervaring.
Wil je ook een bijdrage leveren? Neem dan contact op met Loes Janssen, lgj.janssen[at]vanabbemuseum.nl
Te Gast... Saltoschool de Reigerlaan [ juli 2010]
Groep 6 Saltobasisschool de Reigerlaan op bezoek in het Van Abbemuseum
Juliëtte Eijssen: "We werden ontvangen door een aardige meneer die Frank heette. Toen we onze jassen hadden opgehangen vertelde hij over de geschiedenis van het Van Abbemuseum en meneer van Abbe. Het was heel erg interessant wat hij vertelde. Hij bracht ons naar een kamer toen hij klaar was met praten. En hij liet ons een kunstwerk zien waar je juist aan mocht zitten want je kon er op staan."
Nadine Pierey: "Meneer van Abbe had ook een sigarenfabriek, omdat hij rijk was kocht hij een heleboel kunstwerken, omdat hij dat mooi vond. Toen hij er uiteindelijk een heleboel had heeft hij ze tentoongesteld, zo werd het dus een museum. Toen gingen we met de trap naar boven naar de kunstwerken van El Lissitzky. Wat ik best wel knap vind is dat hij allemaal dingen maakte en tekende die wij nu nog niet of net uitgevonden hebben."
Anthe Nijziel: "Binnen waren prachtige kunstwerken. Op de muur en op het plafond waren allemaal tekeningetjes gemaakt. Allemaal poppetjes en zelf verzonnen tekeningetjes. Het is moderne kunst. Frank gaf ons een rondleiding. Ik dacht toen Frank begon dit gaat super saai worden . Maar hij vertelde hele interessante dingen over El Lissitzky. Echt heel mooi!!! Toen Frank ons alles heeft laten zien hebben we gedag gezegd en bedankt voor het rondleiden en zijn we naar huis gegaan. Het was een hele leuke dag in het van Abbe museum !!!!"
Te Gast... Jenneke Lambert [ mei 2010]
‘Ciceroneverhaaltje’
Donderdagavond (van 18.00 tot 21.00 uur) is altijd mijn favoriete ciceronedienst.
Er is een andere sfeer: de gastvrouwen en gastheren eten met elkaar, Otger Koch heeft heerlijk voor hen gekookt, het museum ziet er ook anders uit, er is ander licht. Verder is er altijd wel iets speciaals te doen, een cursus, een lezing, en, ook ander publiek. Vaak zijn er jongeren.
Op zo’n avond kunnen er dan ineens een paar knullen voor je staan, die een beetje ‘verdwaald’ lijken.. Ze zijn een jaar of 25, zien er heel relaxed uit, de één draagt rubberen teenslippers. Dat komt natuurlijk, omdat ze niet met de fiets of zo zijn, maar met hun bootje de Dommel aan het afdobberen zijn. Totdat ze langs dit gave gebouw kwamen. Ze kennen het wel, want op weg naar hun werk komen ze er ook langs. Maar vanaf het water is het nog specialer. Wat kun je hier eigenlijk doen? Naar kunst kijken? Goh, best leuk! En gratis?! Weet je dat ik hier nog nooit binnen ben geweest? Vinden jullie het leuk als ik een beetje met jullie meeloop en hier en daar wat vertel? Ze kijken elkaar aan, ja! Wil je dat echt doen?! Ik kan jullie vertellen wat er zo al te zien is, en dan kunnen jullie misschien aangeven waar je zin in hebt? Nou, vertel maar. Weet je, wij vinden alles prima! We lopen lekker met jou mee en dan zien we wel. Ik vertel een beetje.. echt waar joh? Maar wat leuk is dat! En hoe zit dat dan? Zooohé..(na anderhalf uur het gebouw doorkruist te hebben), is dit de derde verdieping? We kijken neer op het beeld van Sanja Ivekovich. Wat gaaf!! Wist jíj dat dit hier allemaal te zien was? Nee joh, toch interessant hoor. Zullen we met de lift naar beneden gaan? Lachen dus.. Dan hoor ik Rob alle bezoekers vragen het pand te verlaten. Gaan zij kijken of hun bootje er nog ligt (een beetje tussen de struiken verstopt). O nee, nog niet, eerst een foto van ons drieën met z’n mobieltje maken.. Die ene jongen, die was dus echt sprekend m’n neef. Ik hoor hem nog praten.. Hierna gingen ze trouwens – met bootje – een restaurantje zoeken, want, ja joh, ik ben vandaag jarig! Hartstikke leuk, die donderdagavonden.
Door: Jenneke Lambert
Te Gast... Annemieke van Leeuwen [april 2010]
‘Play’
Ik heb het altijd al gezegd, het nieuwe gebouw van het van Abbe is een doolhof!
Een plaats om te ontdekken, om te spelen en om je fantasie de vrije loop te laten. Met de nieuwe tentoonstelling ‘Play’ valt alles op zijn plaats. Je ziet als bezoeker niet alleen prachtig werk, maar je ontdekt ook jezelf en tegelijk het museum. Play prikkelt de zintuigen, je moet er kijken – niet dat dit niet altijd al de bedoeling was in een museum, maar nu écht! – je moet zoeken, je moet denken!
In combinatie met eerdere tentoonstellingsvoorstellen is het Play gelukt om een divers publiek te stimuleren. De curatoren hebben een evenwicht gevonden tussen ‘doen’, het aanzetten van het publiek tot handelen, en ‘leren’, het delen van hun kennis met de bezoekers. Deze kennis wordt door het van Abbe voor het eerst heel direct in verband gebracht met de bezoekers waarbij ook het gebouw op een heel bijzondere wijze wordt ingezet. In samenwerking met een in-huis tentoonstellingsontwerper heeft het van Abbe prikkelende termen op de muur, vloer, plafonds, maar zelfs ook meubels geplaatst; ‘Waar was u in april 1983??’
Play is wat mij betreft echt geslaagd en samen met de prachtige tentoonstellingsontwerpen, die u zelf zult moeten gaan bewonderen, is het doolhof een waar speelparadijs geworden.
Ik zou zeggen: Let’s Play!!
Door: Drs. Annemieke van Leeuwen, 25 jaar
“Ik heb een Masters diploma in Algemene Cultuurwetenschappen waarbij ik me gespecialiseerd heb in de perceptie van de kunst. Op dit moment volg ik een extra Master in Museology om op deze wijze mijn museale kennis verder te verbreden.”
Te Gast... Daan Oostveen [maart 2010]
'De grapjes van Lissitzky'
Wie het museum betreedt en weinig thuis is in de context en geschiedenis van de kunst voelt zich ongemakkelijk. Je begrijpt de kunst niet en schreeuwt om uitleg. Als het museum verplicht bezocht wordt, leidt dit dan ook tot een afkeer van de kunst. Dit is het gevaar van het museum. Een museum geeft de indruk dat je verstand moet hebben van de werken die er hangen. De belangrijkste taak van een museum is om die illusie weg te werken. Kennis van kunst - begrip, inzicht over het hoe en waarom? – zijn een supplement voor de artistieke ervaring, ze mogen er nooit de mogelijkheidsvoorwaarde van zijn. Het museum moet je de indruk geven dat je in eerste instantie niets hoeft te begrijpen. Het museum spreekt voor zichzelf. Elke uitleg kan dan ook even goed de spontane ervaring om zeep helpen. Als een rondleiding of de museumeducatie pretendeert dat kennis over kunst noodzakelijk is om een werk écht te begrijpen slaan ze de bal mis. Natuurlijk kan uitleg een toegevoegde waarde hebben, maar enkel als het al voort bouwt op een authentieke ervaring van een bezoeker. In die zin maakt het ook niet uit welke uitleg gegeven wordt. De informatie van de rondleiding of de brochure kan immers nooit een objectief kader geven over de kunstwerken. Uitleg die dat probeert zorgt alleen maar voor verwarring ten opzichte van je eerste indruk. Uiteindelijk moet je dus spaarzaam en selectief zijn met de mate waarin je je informeert over een tentoonstelling. Het museum moet eerst voor zichzelf spreken. Daarna kan een rondleider je eventueel op interpretaties wijzen, als een soort ‘wist je dat…’ toegefluisterd door je lief op het moment dat je samen naar ‘De overwinning op de zon’ kijkt. De rondleider leidt je in de vertrekken van El Lissitzky naar enkele werken waar hij demonstratief zwijgend voor blijft staan. Na een observatietijd van enkele minuten zal hij je zeggen: ‘Persoonlijk heb ik het vermoeden dat dit kleine rode vierkantje linksboven dat grijze balkje eigenlijk een grapje van Lissitzky moet zijn geweest.’ Dan begrijp je het.
Door: Daan Oostveen, 25 jaar
"Ikzelf heb filosofie gestudeerd in Gent en doe nu nog een tweede Master in de Literatuurwetenschappen. Tevens ben ik Leerkracht Zedenleer (dat is Levensbeschouwing in België). Ik hou me momenteel bezig met het boeddhisme en Friedrich Nietzsche."
Het museum als experiment - Daan Oostveen (Rekto:Verso, januari 2010)