Kunstmap - Ingrid Simons
Vrienden Van Abbemuseum

Kunstmap - Ingrid Simons

03/04/2018

De zonsopgang en de zonsondergang.
Een verstild moment.
Een tijdloos moment, een moment van bezinning en schoonheid.

Ingrid Simons is beeldend kunstenaar : een schilder en graficus, maar ze maakt recentelijk ook keramische objecten, korte films en installaties. Ze maakt olieverfschilderijen, geïnspireerd door het landschap. Het natuurlijke landschap in Noord-Brabant, regio Eindhoven, de landschappen van Zuid Portugal, maar ook stedelijke landschappen geïnspireerd op de Berlijnse Kreuzberg.

Na haar afstuderen in 1999 aan de Akademie voor Kunst en Vormgeving schilderde zij voornamelijk de mens, in herkenbare houdingen en vaak op de rug gezien, (bloem & fruit) stillevens en (kathedraal) interieurs. Haar thematiek veranderde door haar reizen en werd steeds meer letterlijk naar buiten gericht. Eerst cityscapes met een mensfiguur, later lege cityscapes, gevolgd door natuurlijke landschappen. Een van de klassiekere thema’s , die zij voorheen nooit schilderde, vormt nu de ruggengraat van haar werk. Onweersluchten en onweerslicht, altijd landschappen met sterke expressie. Vaak ook landschappen van de ziel genoemd, geïnspireerd op de kracht van de natuur en de wisseling van de seizoenen.

Ingrid Simons (1976, Eindhoven) woont in Eindhoven, en heeft sinds 2001 een atelier in het museumkwartier in Valkenswaard. Tevens werkt zij jaarlijks enkele maanden in het buitenland, meestal in Zuid-Portugal en/of Berlijn.

Haar werk was reeds te zien in musea, kunstbeurzen en galeries in binnen- en buitenland. In 2005 en 2008 werd haar werk getoond in de expositie voor de Koninklijke Prijs voor de Vrije Schilderkunst in het Gemeentemuseum in Den Haag, alsook o.a. in Museum van Bommel van Dam in Venlo en Museum Belvedère in Heerenveen. In 2016 werd Simons de Werkbijdrage Bewezen Talent van het Mondriaanfonds in Amsterdam toegekend.

In 2017 heeft zij haar 5e museale solo-expositie in Portugal gepresenteerd : “Paraíso Escondido”.
Haar werk wordt vertegenwoordigd door vier galeries verspreid over heel Nederland, te weten : Jan van Hoof Galerie (’s-Hertogenbosch), Livingstone Gallery (Den Haag), Galerie LOOF (Jubbega) & Huub Hannen Galerie (Maastricht).

Simons : “Grafiek is altijd aanwezig geweest in mijn werk, reeds sinds mijn opleiding op de akademie. Door de andere technische benadering van grafiek ten opzichte van schilderen, bijvoorbeeld dat het minder direct is, was en is deze wisselwerking tussen schilderen en grafiek zeer vruchtbaar voor mijn werk. Als ik een periode enkel grafiek maak, groei ik in mijn grafiek, maar tegelijkertijd ook in mijn schilderen”. Ze werkt op het moment vooral in de technieken van de zeefdruk, lithografie en toyobo (fotopolymeer). Simons werkt tevens sinds 2002 bij Grafisch Atelier Daglicht in Eindhoven. De meest recente grafiekpresentaties zijn : een banier van 3 x 1 meter bij de DDW presentatie van Beeldenstorm/Daglicht (zeefdruk) en bij de grafiekbiënnale van Douro in Portugal.

Simons : “Voor mijn bijdrage aan deze grafiekmap heb ik een zeefdruk gemaakt, in drie drukgangen.
Het thema “landschap” is representatief voor mijn werk”. Simons is geïnteresseerd in het deconstrueren van het landschap en de wederopbouw van een nieuwe, ruwe realiteit van mijn persoonlijke ervaring. “De nietigheid van de mens in de natuur, de kracht en grootsheid van de natuur, de schoonheid van de natuur ; kortom de sublimiteit van de natuur inspireert me.”
Vaak bevat het werk van Simons een bepaalde dualiteit gerelateerd aan licht en donker : zoals de donkere nacht en het licht van de volle maan, het duister en de schoonheid. Zo ook in deze prent.
De prent verbeeldt zowel de zonsopgang, als de zonsondergang.
Het einde, als ook het begin van de dag. Het begin, als ook het einde.
Het goud verbeeldt zowel de eerste, als de laatste zonnestralen.

Simons over haar werkwijze : “De originele foto wordt gedeconstrueerd door het maken van verschillende films, één per kleur. Deze lagen bewerkt ik stuk voor stuk op de computer. Daarna bouw ik het beeld tijdens het drukken van de meerdere drukgangen weer op en daarna kijk ik wat het beeld wellicht nog nodig heeft.”
Door het drukken met metallic inkten kan Simons, op een andere wijze als bij het schilderen, spelen met abstractie. Het wisselende zichtpunt van de beschouwer verandert een in metallic inkt gedrukt vlak, van een plastisch, naar een plat vlak, en weer terug, in het voorbijgaan. Hierdoor opent het beeld haar interpretatie en veroorzaakt vervreemding. Zoals in een schilderij moet de beschouwer verleid worden het beeld in te gaan, hier rond te dwalen en moet het de originele herinnering van dat moment het liefst overstijgen, door toevoeging van de weergave van de persoonlijke ervaring.

Ingrid Simons
2018

www.ingridsimons.com