collectie

Zonder titel

  • 1961
  • Bram van Velde
  • gouache op papier
  • 133,2 x 138,2 x 5,3 cm (incl. lijst)
  • Locatie momenteel niet op zaal.
  • Verworven in 1968
  • Inventarisnr 479

De collectie van het Van Abbemuseum bestaat uit meer dan 2800 kunstwerken, die met enige regelmaat voorzien zullen worden van een begeleidende tekst.

Wil je specifieke informatie over dit kunstwerk of de kunstenaar, dan staat de bibliotheek van het Van Abbemuseum tot je beschikking. Daarnaast kun je contact opnemen met de bibliotheek.

Beschrijving

In deze gouache benut de Nederlandse kunstenaar Bram van Velde de mogelijkheden van deze techniek ten volle. Op sommige plaatsen wordt de gouacheverf dekkend in een heldere kleur aangebracht; op andere plaatsen zet hij dunne lagen verf transparant over elkaar, soms zo dun dat de verf gaat druipen. Het schilderij is volkomen abstract. Het bestaat uit vlekken en lijnen. De lijnen verbinden soms de ene vlek met een andere, soms houden ze op bij een andere kleur of lossen daarin op, soms keren ze terug bij hun begin. De grote beweging blijft binnen het kader van het schilderij.

Van Veldes werk kan in verband gebracht worden met het abstract-expressionisme, dat na de Tweede Wereldoorlog in Europa en in Amerika een belangrijke nieuwe stroming is in de beeldende kunst. Het gaat bij Van Velde echter niet om het schildergebaar, of om de verf als materie. Ook gaat het niet om het oproepen van een bepaalde emotie of stemming. Hij probeert het leven in zijn totaliteit weer te geven in zijn schilderijen. Hij zegt: "Ik beoefen de schilderkunst niet. Ik probeer fenomenen van ons tijdsgewricht zichtbaar te maken."

Van Veldes levensvisie is niet optimistisch. Eind jaren veertig en in de jaren vijftig reageren veel kunstenaars direct of indirect op de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Maar voor Bram van Velde is de oorlog "er alleen maar een voorbeeld van, dat wij in een vervloekt raderwerk gevangen zitten, waaruit geen ontsnapping mogelijk is." Hij raakt bevriend met de schrijver Samuel Beckett, die in Van Velde een geestverwant vindt. Beide zien het leven als een zich voltrekkend noodlot waarop het individu geen enkele grip heeft. Wil en geloof leiden tot niets. Beckett bewondert Van Veldes werk omdat hij vindt dat het wezenlijk anders is dan alle tot dan toe gemaakte kunst. Hij zegt: "Ik beschouw hem als de eerste die erkent dat kunstenaar zijn betekent: mislukken zoals geen ander durft te mislukken." Van Velde doet geen poging om stelling te nemen via zijn schilderijen. Het zijn zoektochten naar het onbekende.

Bevat deze pagina onjuiste informatie of foutief taalgebruik? We horen het graag.


Context

Dit onderdeel wordt voor u geblokkeerd omdat het tracking cookies bevat. Wilt u deze (en andere) content alsnog bekijken? Door hier op te klikken geeft u alsnog toestemming voor het plaatsen van tracking cookies.
Dit onderdeel wordt voor u geblokkeerd omdat het tracking cookies bevat. Wilt u deze (en andere) content alsnog bekijken? Door hier op te klikken geeft u alsnog toestemming voor het plaatsen van tracking cookies.
Dit onderdeel wordt voor u geblokkeerd omdat het externe cookies bevat. Wilt u deze (en andere) content alsnog bekijken? Door hier op te klikken geeft u alsnog toestemming voor het plaatsen van externe cookies.

Homepage